Dion

Op een gewone dinsdagmiddag ga ik met onze tweeling naar zwemles. In de gang naar de kleedkamers zie ik een stoer jochie met een voetbal. O ja, en in een rolstoel. Maar goed, daar ben ik zo aan gewend dat ik die niet eens heb gezien. Wel het koppie van het kereltje die een mevrouw naar zijn rolstoel ziet kijken. Ik loop langs hem naar de volgende kleedkamer en vraag of die rolstoel van hem is. Ja, zegt hij beteuterd. Man, wat een gaaf ding! Coole platen in je wielen zeg, ik heb een dochter die ook vaak in de rolstoel zit, maar die moet daar altijd zo snel mogelijk weer uit, dus we hebben maar even geen platen gedaan. Tsja, daarbij is het een meisje, dus die wil dan elke week wat anders!

Een lach breekt door op zijn gezicht, ik slik en loop door. Wat is het toch een harde wereld, dat zo’n jochie zich al geneert voor zijn rolstoel, terwijl die nog een stukje vrijheid betekend voor dit mannetje.

In de kleedkamer heb ik snel op een briefje geschreven dat wij pas begonnen zijn met onze stichting, nog geen foldermateriaal hebben en het dus even zo doen. Daemian, onze oudste zoon legt het briefje snel in de rolstoel die leeg op de gang staat. Dion kan namelijk nog best een klein stukje lopen. Op dat moment zit er een schilder tegenover mij die vraagt wat ik allemaal aan het doen ben. Hij heeft het gesprek opgevangen tussen mij en Daemian. Ik heb het verhaal uitgelegd en die stoere schilder zit met tranen in zijn ogen, en vraagt, als ik je ooit ergens mee kan helpen, bel me alsjeblieft!

Dat is ongeveer zomer 2014 geweest. Inmiddels hebben wij half november een droomslaapkamer gemaakt voor Dion. Dion van acht, die zich al heel snel open durfde te stellen voor mij. Mij en Jeff dingen durfde te vertellen die hij normaal eigenlijk nooit deelt. Wij begrepen elkaar. Lieve Dion, met die rotziekte Duchenne. Maar ook met dat grappige broertje en zusje Boaz en Dana, met die lieve stoere papa en mama Ralph en Pauline. En die hele grote harten die daar bij horen.

Dion zijn droomslaapkamer ziet eruit als een legowereld. En dan wel als die van de politielego, want hij wil tenslotte later bij de brandweer. Ja, echt! Voor Dion hebben we een lego-politie-gevangenen-transport-busje-bed gemaakt. Compleet met zwaailichten van Traffic Safety Equipment die ik vroeg om een simpel stopbordje en toen met iets veel mooiers aankwamen. Ravo, via mijn broer die een oranje zwaailicht heeft ontdekt. Het hout voor het bed, met een prachtige prijs van BBN Den Helder. Jeffrey, die zijn sjoelstenen geofferd zag om een echte lego uitstraling te krijgen. Mijn moeder, die een dekbedovertrek maakte van een vlag van de politie. Jysk, die een mooie deal aanbood voor het buro. Mijn broer die nog even naar IKEA crosste om een kast te halen.

IMG-20141116-WA0009        IMG-20141116-WA0015

Met als klap op de vuurpijl Norman de schilder die met een maatje de twaalf deuren kwam schilderen in plaats van zeven omdat ik er een paar over het hoofd heb gezien. Omdat de deuren dan plakkerig zouden zijn, moesten we eigenlijk dat weekend wel het hele gezin even ergens kwijt. En de hond Frits. Fritsekindje mocht bij opa en oma, en na wat telefoontjes mocht het hele stel met de TESO boot over naar Roompot Kustpark Texel waar een heel weekend een aangepaste woning beschikbaar was. Voor vrijdagavond heeft slagerij Noormann uit De Koog een complete gourmetset gegeven met vleeswaren voor het ontbijt. Zaterdags waren Dion en familie meer dan welkom bij Ecomare. Zondags heerlijk gezwommen in het zwembad.

Voor meer foto’s, en dat zijn er nogal wat, maar er valt dan ook genoeg te zien: fotoalbum van Dion